"Alfavil" je francuski naučnofantastični noar triler Žan-Luka Godara. Prateći konvencije datog žanra film, vrlo interesantno, od istog simultano pravi i neobičan otklon koristeći savremeni Pariz (u to vrijeme) kao svoju primarnu scenografiju, imena iz stvarnog života (Von Braun) i reference na istoriju filma i književnosti (Nosferatu).
Kombinacijom ovih referenci stvara se određena projekcija postmodernog pastiša na tradicionalno modernističko urbano okruženje, što za posljedicu ima stvaranje određenog disbalansa između grada i narativa priče, čiji su dijelovi zapravo paradigmatski elementi izvučeni iz žanrova o naučnoj fantastici i privatnim detektivima.
Alfavil je grad/planeta konstantne noći, osvijetljen vještačkim svjetlom, ispresijecan beskrajnim koridorima i staklenim laboratorijama kojima upravlja kompjuter Alfa 60, totalitarni sistem racionalnosti, nastao vjerovatno pod uticajem Brehtove tehnike udaljavanja.
Činjenici da se radi o totalitarnom sistemu koji za cilj ima podsticanje mehanizacije društva i odumiranje emocija kroz njihovu dehumanizaciju, što je i jedna od glavnih tema ovog filma, doprinosi i to da je film snimljen na ulicama Pariza šezdesetih bez ikakvih specijalnih efekata ili futurističkih građevina, iako se odigrava u budućnosti.
Ovu Godarovu neobičnu odluku, pored izvjesnog izjednačavanja ljudske prošlosti i budućnosti, možemo interpretirati i kao njegovu potrebu da stvori svijet u kojem se stvara antiiluzionistički pristup, koji za cilj ima u gledaocima izazvati racionalni izbor, a ne emotivnu pročišćenost, čemu na kraju krajeva i sam film teži kroz uvođenje konflikta između emotivnih ljudi i racionalne memorije kompjutera, što za posljedicu ima podsticanje publike na razmišljanje i kritičku angažovanost sa datim djelom.
Ocjena: 5/5
Izvor:Nezavisne
